Over mij

Over mij

 

Ik ben net 40 jaar en ik heb een eigen bedrijf. Winkeltje spelen vind ik het mooiste dat er is, ‘later als ik groot ben’ zou ik voor mezelf beginnen en een eigen toko runnen. Ik heb het altijd geroepen, maar nooit echt geloofd. En als ik nu in de spiegel kijk of mezelf mag voorstellen in een nieuwe groep, dan hoor ik mezelf zeggen; hey, ik ben Claudia en ik heb een eigen bedrijf. Het is later, ik ben groot (figuurlijk dan ;)), en het is me gelukt.

Wil iemand me even knijpen?

Als ik er over nadenk, is het schokkend hoe lang ik mezelf klein heb gehouden.

Je kunt je afvragen hoe vaak een ezel zich moet stoten aan dezelfde steen om er iets van te leren. Ik kan je uit ervaring vertellen; heul vaak. Veilig in het dorpse Balk op school blijven, terwijl ik stiekem meteen liever naar het gymnasium in Sneek ging. Communicatiewetenschap gaan studeren, en er achter komen dat ik niet over communicatie wilde leren, maar met anderen over wezenlijke dingen wilde communiceren. Als afgestudeerd psycholoog eigenlijk helemaal niet met mensen over hun problemen willen praten; ik zorgde er liever voor dat het helemaal niet zo ver kwam.

Maar de verstandige keuzes matchten zo lekker bij wat er van me werd verwacht, bij wat status had, en, niet onbelangrijk maar wel een beetje vies om te zeggen; bij wat een prima bak met geld binnenbracht. Dat ik toch maar binnen de lijntjes bleef kleuren. Want als het aan de buitenkant zo klopte, dan moest het wel de goede keus zijn, toch?

Het was in het voorjaar van 2016, dat ik in de auto stapte op weg naar Leiden. Ik was een half jaar niet op mijn werk geweest; ik had 6 maanden onbetaald verlof opgenomen, om te onderzoeken waar dat krankzinnig zeurende onderbuik gevoel vandaan kwam. Luisterend naar Edwin Evers reed ik (stapvoets, want file), naar Leiden. Waarom had ik zo’n hoofdpijn? Ik keek in de achteruitkijkspiegel en schrok van het spiegelbeeld. Mijn schouders waren hoog opgetrokken en er zat een diepe frons die met geen botox op te lossen zou zijn; ik had die frons al een half jaar niet gezien.

Op de parkeerplaats zat ik eerst een half uur keihard te janken voor ik naar binnen ging.

Wat ik zo krampachtig had proberen weg te stoppen was kristalhelder; dit was mijn plek niet meer. Dat harnas? Ik ging het niet meer aantrekken.

Om me heen had ik steeds meer mensen gezien die het roer om gooiden. Een voormalige collega die het potlood oppakte en prachtig ging tekenen. Een goede vriendin, die uit haar veilige baan stapte en nu een super businesscoach is. Nog een fijne collega, die na een moeilijke periode zichzelf opgaf voor Masterchef en doodleuk 6e werd. Hij kookt nu de sterren van de hemel als kok aan huis.

Op vol vermogen

Allemaal zetten ze hun waakvlammetje op vol vermogen. Het gas er op, de vlam in de pan.

Ik besloot te springen. Mijn stem te laten horen. Mijn echte stem, mijn eigen verhaal te gaan maken. Niet meer het verhaal dat van me verwacht werd en wat anderen wilden horen en wat goed scoorde. Ik werd ondernemer. Ik wilde geen bedrijfje, ik wilde een onderneming. Ik ging op mijn bek, met mijn bek in de modder. Smaakt niet lekker, kan ik je vertellen. Maar ik stond ook weer op, en nog een keer.

En nog een keer. Omdat het verhaal, mijn eigen verhaal, te groot is om niet te vertellen. En niemand anders het voor me gaat doen.

Mijn visie:

Stop met verstoppertje spelen en jouw klanten vinden jou in plaats van dat jij ze moet zoeken

Ik zie zoveel collega ondernemers die liever niet gezien willen worden. Die zich verstoppen achter diploma’s, opgeklopte taal, chique formats en keurige afstandelijke websites. Ze spelen verstoppertje; vooral niet laten zien hoe het er bij jou achter de voordeur aan toe gaat, want ‘professionele distantie’ behouden is een groot goed. Er komt geen klant op ze af, want die klant heeft geen idee wie ze eigenlijk zijn. En dus ook niet waarom ze nou speciaal voor jou moeten kiezen.

Ik vertrouw er 1000% op dat wanneer jij jezelf helemaal laat zien; alle bullshit laat varen en ook af en toe en doorkijkje geeft naar jouw eigen sores, dat je dan nooit meer om klanten hoeft te zoeken. Die komen op je af als vliegen op stroop.

Dus stop met ‘verkopen’ en alle onzin waarvan je denkt dat die erbij hoort; zodra je daarmee stopt, gaat je omzet omhoog.

Ga je eigen verhaal vertellen. Ik snap dat dat doodeng is, want ineens hangt je deskundigheid niet meer af van een diploma of van een oorkonde, maar van een heel diep gevoel uit je onderbuik. Ineens heb je geen bewijs meer voor wat je vertelt, want je hebt geen diploma meer om het te bewijzen. Alleen je onderbuik. Je zult jezelf tegen anderen horen zeggen; je moet me maar gewoon vertrouwen, want ik voel dat het klopt.

Er zijn bakken met lef voor nodig om dat keer op keer te doen.

En toch is het is de enige weg voor jou om af te leggen; je hebt een prachtig verhaal te vertellen, maar dan moet je wel je scheur open doen.

 

Somebody’s got to be me

 Ik ben je eeuwig dankbaar als je een reep Tony’s Chocolonely Karamel Zeezout voor me meeneemt; tegelijkertijd vervloek ik je, want hij gaat in 10 minuten op. Daar gaan mijn goede voornemens…

Geniale teksten? Ze rollen zo uit mijn pen. Net als de d-t fouten. Niet gaan zoeken en bespaar je de moeite het aan me te melden; i couldn’t care less.

Geboren in Den Haag, getogen in Friesland, opgeleid in Nijmegen en inmiddels geworteld in Delft. In het zuiden kom ik nooit; sorry guys, ik versta jullie echt niet.

Misschien moet ik je waarschuwen; ik kan wat schizofreen uit de hoek komen. Ik geniet enorm van alleen zijn en mep mensen regelmatig uit mijn ‘personal space’. Maar ik laad nergens zo van op als van een avond wijntjes en ouwehoeren met vriendinnen.

Voor een ondernemerscoach ben ik behoorlijk up close and personal. Er bestaat een groot risico dat wanneer je met mij gaat werken, we ook onafscheidelijke vriendinnen worden. Ik denk, ik zeg het maar even. Zoek je een zakelijke coach? Dan ben ik niet thuis.

Ik krijg de kriebels van formatjes, regels en paarse krokodillen. Wetenschappelijk onderzoek? Hartstikke leuk als het in mijn straatje past, maar ik geloof meer in het bewijs vanuit mijn onderbuik.

Hoor ik je daar nou zeggen “dat kan ik niet”, “dat ben ik niet waard”, ‘dat durf ik niet”? Hold my beer. 😉

Ik houd het niet meer van de spanning; nog tot half 2019 wachten tot we de billen van Jon Snow weer kunnen aanschouwen. Aaaah, you know nothing. 😉

Spelletjes? Ik gruwel er van. Ik duik snel in een dik boek zodra er een pak kaarten op tafel komt, kan niet tegen mijn verlies met Monopoly en probeer altijd de binnenbocht te nemen met ganzenborden. Er is maar 1 spelletje waar ik iedere dag weer mijn bed voor uit kom; het spelletje dat ondernemen heet.

 

Luister. Als jij dat wilt, en nodig hebt om een beslissing te nemen of je met mij wilt werken. Dan leg ik met liefde mijn hart, ziel en zaligheid op tafel.

Het punt is. Ik schrijf zoals ik praat en zoals ik ben. #nofilter. Dus denk je dat wij een klik hebben en dat ik jou kan helpen je bedrijf een boost te geven? Dan voel je dat allang in je onderbuik.

Natuurlijk kun je nog even dubben, nog even een nachtje er over slapen. Het even met een vriendin bespreken.

Maar je kunt ook gewoon op die knop drukken en een gratis sessie boeken.

Ik bijt niet; het enige wat ik doe, is jou een ander spelletje leren dan verstoppertje spelen.

Ik ga jou leren ondernemen.

 

Kom maar op met die gratis sessie!

 

Zie ik je snel?

Liefs, Claudia